Katherine Bradford, Beautiful Lake, 2009
Όποιος
αναρωτιέται σήμερα για την τύχη της ανθρωπότητας, είναι χρήσιμο να σκεφτεί τη νομική έννοια της
πτώχευσης. Η κήρυξη πτώχευσης από έναν επιχειρηματία που αντιμετωπίζει
οικονομικές δυσκολίες και αδυνατεί να εξοφλήσει τα χρέη του, αποσκοπεί
πρωτίστως στην προστασία των πιστωτών του, αλλά, ταυτοχρόνως, και στον
περιορισμό της ευθύνης του οφειλέτη, εξαιρώντας από την πτώχευση αγαθά και
δικαιώματα προσωπικού χαρακτήρα, καθώς και ό,τι είναι απαραίτητο για τη
συντήρηση του ίδιου και της οικογένειάς του. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει ο
σύνδικος (ή οι σύνδικοι), ο οποίος διορίζεται από τον δικαστή για να
διαχειριστεί την πτωχευτική περιουσία και να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες τόσο
για την ικανοποίηση των συμφερόντων των πιστωτών όσο και την προστασία του
πτωχεύσαντος οφειλέτη. Οι πιστωτές, από την πλευρά τους, συγκροτούν επιτροπή
που συνεργάζεται με τον σύνδικο για τη διεκπεραίωση των αναγκαίων διαδικασιών.
Η
τρέχουσα κατάσταση της ανθρωπότητας μπορεί να παρομοιαστεί με εκείνη ενός
επιχειρηματία που αναγκάζεται να κηρύξει πτώχευση. Δεδομένου ότι η ανθρωπότητα
δεν είναι πλέον σε θέση να εξοφλήσει τα χρέη που σταδιακά συσσώρευσε έναντι της
γης στην οποία κατοικεί (συμπεριλαμβανομένης της ατμόσφαιρας, η οποία δεν έχει
μολυνθεί λιγότερο από το έδαφος), η επιτροπή των πιστωτών θα περιλάμβανε, πέρα από εκπροσώπους της γης και του αέρα σε όλες τους τις
εκφάνσεις, και εκπροσώπους των έμβιων ειδών που έχουν εξαφανιστεί ή απειλούνται
με εξαφάνιση. Όσο για τους συνδίκους, θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μια επιτροπή
αποτελούμενη από σοφούς που θα ορίζονταν από κάθε έθνος, με στόχο την
ικανοποίηση των συμφερόντων των πιστωτών και, ταυτόχρονα, τη διασφάλιση της
επιβίωσης της αποτυχημένης ανθρωπότητας. Μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το κατά
πόσο αυτή η διαδικασία θα πετύχαινε τους στόχους της, αλλά είναι βέβαιο ότι
αποτελεί τη μόνη συγκεκριμένη πιθανότητα σωτηρίας για μια ανθρωπότητα που
βρίσκεται σε κατάσταση πλήρους πνευματικής κατάρρευσης (η οποία, όπως πάντα,
μεταφράζεται σε κατάρρευση κάθε πτυχής της ζωής της). Το να πιστεύουμε, όπως
συχνά προσποιούμαστε ότι πιστεύουμε σήμερα, πως τα μεμονωμένα κράτη και οι
διεθνείς οργανισμοί μπορούν να συμβιβάσουν τα οικονομικά και πολιτικά τους
συμφέροντα με την ίδια τους την επιβίωση, χωρίς να αναγνωρίσουν ριζικά την
κατάσταση πτώχευσης και αφερεγγυότητάς έναντι της γης στην οποία κατοικούν, είναι
μια ψευδαίσθηση, η οποία συχνά συντηρείται ένεκα δόλου.
1η Σεπτεμβρίου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου