Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ Ο θερμός γαλλικός χειμώνας ’18-’19 - Toni Negri

«… Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά, αφού περιγράφουν μια οργανωτική διαδικασία εν εξελίξει, απολύτως οριζόντια, χωρίς leadership, που μοιάζει με την κίνηση ενός θρόμβου σε σχέση με τις γνώμες και τους στόχους. Ποια θα είναι τελικά η εξέλιξη δεν το ξέρω· στην πραγματικότητα κανείς δεν το ξέρει. Κι αυτό γιατί υπάρχει μια δομή που συγκροτείται με εργαλεία άμεσης δημοκρατίας και κυρίως είναι αυτή η ίδια που τα χειρίζεται. Πρέπει να περιμένουμε από Κυριακή σε Κυριακή, δηλαδή την επόμενη ημέρα του Σαββάτου, για να καταλάβουμε πώς πάνε τα πράγματα. Όμως μου φαίνεται ότι τα σημαντικά στοιχεία είναι τα εξής: πανεθνική διάσταση, εναντίωση στην προσπάθεια του Μακρόν να υπάρξει αφομοίωση μέσω μιας κάποιας συζήτησης, εξωστρέφεια, διατήρηση ενός οριζόντιου πλαισίου χωρίς leadership, ανάπτυξη της οργάνωσης με όρους οριζοντιότητας και εσωτερικής σύνδεσης, πρόκειται για ένα πλήθος που συντίθεται. Όλα αυτά μου φαίνονται κάθε άλλο παρά περιστασιακά και, προς στιγμή, προσλαμβάνουν μια πραγματική όψη αντιεξουσίας στη γαλλική κοινωνία». Τόνι Νέγκρι

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2019

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ERRICO MALATESTA, FRANCESCO SAVERIO MERLINO

1897. Λίγο πριν τη λήξη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, όταν εφαρμόστηκαν ποικιλοτρόπως και σε διαφορετικό βαθμό τα μεγάλα οράματα της Πρώτης Διεθνούς (πολύ πιο εκτεταμένα το κομμουνιστικό μοντέλο και λιγότερο αλλά εμβληματικά το αναρχικό) δύο κορυφαίες προσωπικότητες του ιταλικού και του διεθνούς αναρχισμού, ο Ερρίκο Μαλατέστα και ο Φραντσέσκο Σαβέριο Μερλίνο, συζητούν μέσα από διαδοχικές δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (όχι μόνο αναρχικά) για τα ζητήματα της δημοκρατίας (και της θεωρητικής και πρακτικής σχέσης της με την αναρχία), της αντιπροσώπευσης, της συμμετοχής ή μη στις εκλογές, του επηρεασμού ή όχι των εκλογέων, της επιλογής του μικρότερου κακού ή της άκαμπτης υπεράσπισης ιδεών και πρακτικών σε οποιεσδήποτε συνθήκες, της χρησιμότητας του καταμερισμού της εργασίας, της ανάγκης ή μη ύπαρξης κατασταλτικών σωμάτων στην κοινωνία που και οι δύο ποθούν προκειμένου οι πολίτες να νιώθουν ασφαλείς και ελεύθεροι, με λίγα λόγια όλα αυτά που θα απασχολήσουν σοσιαλιστές, κομμουνιστές και αναρχικούς είτε στις σοσιαλκομμουνιστικές (Ρωσία, Κίνα, Κούβα) είτε στις αναρχικές (Ισπανία '36, Ουκρανία '19-'21) επαναστάσεις του 20ού αιώνα. Τα οποία, όμως, ζητήματα συνεχίζουν και σήμερα να ταλανίζουν (και ορθώς) όσες και όσους τοποθετούνται στην πλευρά της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης, καθιστώντας τη μελέτη αυτής της συζήτησης «από τα παλιά» άκρως ενδιαφέρουσα και επίκαιρη.

ΣΥΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΟ - ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ, EDUARDO COLOMBO

Στις 6 Νοέμβρη 1983, το Κέντρο Ελευθεριακών Μελετών "Giuseppe Pinelli?" στο Μιλάνο, διοργάνωσε ένα σεμινάριο στην έδρα του, που τότε βρισκόταν στη λεωφόρο Μόντσα 255, με τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Αυτό που δημοσιεύουμε εδώ είναι η μετεγγραφή ενός εκτεταμένους αποσπάσματος από την έντονη συζήτηση που ακολούθησε τη δημόσια παρέμβαση σχετικά με το κοινωνικό φαντασιακό που είχε κάνει ο Καστοριάδης την προηγούμενη ημέρα. Όπως λένε και οι επιμελητές του Bolletino νο 48, Φλεβάρης 2014, του Κέντρου Ελευθεριακού Μελετών στο οποίο δημοσιεύθηκε η συζήτηση, μετά από τριάντα τόσα χρόνια δεν είναι δυνατόν να ταυτοποιηθούν πλέον τα άτομα που έκαναν τις ερωτήσεις ή εξέφρασαν τη γνώμη τους (και καθώς η καταγραφή δεν ήταν και πολύ επαγγελματική, υπάρχουν κάποια κενά σε αγκύλες, που επιτρέπουν να λειτουργήσει η γόνιμη φαντασία των αναγνωστών και των αναγνωστριών για το τι θα μπορούσε να έχει ειπωθεί). Εκτός από τον Εντουάρντο Κολόμπο, ο οποίος επίσης ήταν προσκεκλημένος στο σεμινάριο και του οποίου η ταυτοποίηση είναι βέβαιη. Γι' αυτό άλλωστε στην παρούσα έκδοση αποφασίσαμε κι εμείς να βάλουμε δύο κείμενα και ένα απόσπασμα από μια ευρύτερη συνέντευξη του Κολόμπο, στην οποία μιλάει ακριβώς για την προσωπική και θεωρητική του σχέση με τον Καστοριάδη. Συμπεριλάβαμε επιπλέον μια συνέντευξη του ριζοσπάστη διανοητή με τον Λουτσιάνο Λάντσα όταν είχε επισκεφθεί και πάλι το Μιλάνο έναν χρόνο πριν, όπως και δύο ενδιαφέροντα κείμενα τόσο του Λάντσα όσο και του "Νίκο" Μπέρτι, που αποτυπώνουν τη σχέση του Καστοριάδη με την ιταλική (και όχι μόνο) αναρχική σκέψη και πρακτική.

ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΤΟΙΟΙ - AMEDEO BERTOLO

Ο Αμεντέο Μπέρτολο (Μιλάνο 1941-2016) όχι μόνο ήταν από τους ιδρυτές των εκδόσεων Eleuthera το 1986, αλλά υπήρξε η καρδιά και μυαλό τους για όλα τα επόμενα χρόνια, συμμετέχοντας με την υπομονή του κατασκευαστή μωσαϊκών (που υπήρξε άλλωστε το επάγγελμα του πατέρα του) στο πολιτισμικό σχέδιο που εμπνέεται από τον συνεχή πειραματισμό και το διανοητικό πάθος. Καθηγητής αγροτικής οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Μιλάνου, ο Μπέρτολο δεν υπήρξε μόνο άνθρωπος της σκέψης αλλά και της δράσης, ξεκινώντας την αγωνιστική του ενασχόληση με την πρώτη μεταπολεμική πολιτική απαγωγή προκειμένου να σωθεί η ζωή ενός ισπανού αναρχικού καταδικασμένου σε θάνατο από το φρανκικό καθεστώς. Από εκεί ξεκίνησε η αδιάκοπη δραστηριότητά του, που τον βρήκε πρωταγωνιστή σε μια κρίσιμη περίοδο η οποία σημαδεύτηκε από τη σφαγή στην πλατεία Φοντάνα και τη δολοφονία του ιταλού αναρχικού Τζουζέπε Πινέλι. Πέρα από τη συμβολή του στη δημιουργία του περίφημου πλέον Α σε κύκλο, τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και τον θάνατό του, είχε μια έντονη πολιτική και εκδοτική δραστηριότητα, όντας συνεργάτης πολλών ελευθεριακών περιοδικών, καταλήγοντας με ένα πειρατικό πλοίο στο ουτοπικό νησί των εκδόσεων Eleuthera. Η παρούσα συλλογή κειμένων του είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν σημαντικό άνθρωπο του αναρχικού κινήματος διεθνώς αλλά και μια σοβαρή συνεισφορά στην ερμηνεία (αλλά και στην εναντίωση) της σημερινής τάξης πραγμάτων.

ΣΗΜΑΙΕΣ: ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟ - AUGUSTO ILLUMINATI

Η κόκκινη σημαία στο εξώφυλλο και οι ιριδωτές για τις οποίες μιλάει αυτό το βιβλίο, είναι τα απτά σημάδια των διαφορετικών τρόπων με τους οποίους συμμετέχει κανείς σε αυτό που ανέκαθεν θεωρείται σαν στράτευση. Έχουν αλλάξει τα ονόματα, οι αξίες, οι πρωταγωνιστές, όμως πάντοτε ο κόσμος σώζεται χάρη σε κάποιους-ες που πηγαίνουν κόντρα στην πορεία του, αντιλαμβανόμενοι τα δεινά του και αγωνιζόμενοι να μην επέλθουν άλλα μεγαλύτερα. Στο παρόν κείμενο συζητούνται ο Παύλος εκ Ταρσού και ο Σαιν Ζυστ, οι μυστικιστές και μηδενιστές συνωμότες, το μεγαλείο, η αθλιότητα και ο τρόμος της μπολσεβίκικης στράτευσης. Διερευνώνται οι μορφές του μαρτυρίου, της πειθαρχίας και της αποσκίρτησης. Και με αφορμή την εμφάνιση και τη δράση του κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο η νέα κατηγορία του ακτιβισμού επαναλαμβάνει ή ξεπερνά τις πρότερες μορφές πολιτικής εμπλοκής και οργάνωσης, και βασικά κατά πόσο υφίσταται μια στράτευση του "κοινού" αλλά και πώς ανιχνεύεται στο πλαίσιο της δυναμικής των κινημάτων του ανταγωνισμού. Αφού το ουράνιο τόξο των σημαιών μαρτυρά την αμείωτη ενικότητα των πολλών, αλλά θέτει και το ζήτημα της διαμόρφωσης ενός ριζοσπαστικού πλήθους.

ΤΩΡΑ, ΡΟΖΑ ΜΟΥ, ΤΩΡΑ! - ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΚΙΡΜΠΑΣ

""Κι αν σε ρίξουν σε ένα σκοτεινό κελί;" επέμεινε ο Άρης στην αμφισβήτησή του. Η Ρόζα γύρισε και τον κοίταξε σαν να τον έβλεπε για πρώτη φορά. Για μια στιγμή, πήρε την όψη της γυναίκας που ξεχνάει τα γυαλιά της και σμίγει σχεδόν τις βλεφαρίδες της για να ξεθολώσει τη φιγούρα που έχει απέναντί της. Ακολούθως, το βλέμμα της μαλάκωσε. Τους συνεπήρε ξανά ο λόγος του λαχειοπώλη. Δεν είχε πει ακόμα την τελευταία του κουβέντα. "Και στο πιο σκοτεινό κελί του κόσμου να σε βάλουν, πάντα θα υπάρχει μια μικρή χαραμάδα από όπου θα μπαίνει λίγο φως. Αυτή η χαραμάδα είναι η ελπίδα που δεν σβήνει ποτέ. Είναι ο έρωτας, η ζωή, η ελευθερία. Η χαραμάδα, βρίσκεται εδώ (και έδειξε το κεφάλι) και παίρνει φως από εδώ (και έδειξε το σημείο της καρδιάς). Μη δεχτείτε να ζήσετε με λιγότερο ουρανό. Αυτά είχα να σας πω"..." Σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή στη μητρόπολη των Βαλκανίων Θεσσαλονίκη, με την κατάσταση εξαίρεσης κανόνα, τις κατασταλτικές δυνάμεις πανταχού παρούσες, την αποικιοποίηση της καθημερινής ζωής εμπεδωμένη μέσω του διαδικτύου, την κρατική προπαγάνδα σε πλήρη ανάπτυξη και σε αναμονή μιας "παράξενης" Πρωτομαγιάς, υπάρχουν κάποιοι και κάποιες που συνεχίζουν να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, να συζητούν για την πιθανότητα μιας ριζοσπαστικής αλλαγής της κοινωνίας, για τις προσπάθειες που απέτυχαν στο παρελθόν αλλά και για αυτές που μπορούν να γίνουν στο παρόν ή στο άμεσο μέλλον. Μια ματιά στις δυστοπικές συνθήκες του σήμερα, που όμως μέσα από τις μικρές ατομικές αντιστάσεις που ενίοτε γίνονται συλλογικές, ανοίγει το παράθυρο σε έναν άλλο κόσμο ελευθερίας, ισότητας, αλληλεγγύης.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΗ ΤΟΥ '68 - MAURICE BLANCHOT

Η παρούσα συλλογή περιλαμβάνει πολιτικά κείμενα του Μωρίς Μπλανσό, που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια και μετά τον Μάη του '68, όταν ο γάλλος στοχαστής συμμετείχε ενεργά στην "Επιτροπή Δράσης Φοιτητών-Συγγραφέων", που συνεδρίαζε στην κατειλημμένη Σορβόνη. Μέσα από τα συγκεκριμένα γραπτά διαγράφεται ανάγλυφα τόσο η άποψη του Μπλανσό για τα γεγονότα της τελευταίας δυτικοευρωπαϊκής επανάστασης όσο και η έντονη κριτική και απόρριψη του σοβιετικού γραφειοκρατικού μοντέλου, με αφορμή τη στρατιωτική επέμβαση στην Τσεχοσλοβακία και την κατάπνιξη της Άνοιξης της Πράγας. Μέσα από τη σφριγηλή ανάλυση εκείνης της τρομερής εποχής, αναδεικνύονται πολλά από αυτά που στη συνέχεια προσπάθησαν να εννοιολογήσουν στοχαστές όπως ο Μπαντιού, ο Ντελέζ, ο Φουκώ ή ο Νανσύ, κυρίως όσον αφορά την "αποπροσωποποίηση" και την ανάδειξη ενός διαφορετικού σε σχέση με τότε κυρίαρχο "κομμουνιστικού αιτήματος", σαν αντίδοτα στον μηδενισμό και σε κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Αναφορικά με τον Μπλανσό και την ικανότητά του να σκέφτεται το πολιτικό, έγραψε εξάλλου ο Ντεριντά: "Τίποτα από όσα συντάραξαν τον 20ό αιώνα δεν διέφυγε της προσοχής της σκέψης και των γραπτών του."

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ. ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΕΙ Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ;

Έντονα επηρεασμένος από ιστορικά γεγονότα (αγγλικός ριζοσπαστισμός του 16ου αιώνα, Διαφωτισμός, Γαλλική Επανάσταση), που καθόρισαν τα βασικά χαρακτηριστικά του, ο αναρχισμός συγκροτείται σε μια συγκεκριμένη περίοδο της δυτικής ιστορίας. Οι απαρχές του ως κοινωνικό κίνημα βρίσκονται στην εμφάνιση της βιομηχανικής κοινωνίας και στη σύγκρουση που θα διχάσει την Πρώτη Διεθνή. Επιπλέον, μην έχοντας ένα κέντρο που θα καθορίζει την ορθοδοξία, εμπεριέχει διάφορες τάσεις: κοινωνιστικές, ατομικιστικές, εξεγερτικές, οικολογικές, πρωτογονιστικές κλπ. Ποια σχέση υπάρχει μεταξύ των αλλαγών της κοινωνίας και των πιθανών αλλαγών του αναρχισμού; Ξεκινώντας ακριβώς από την εξέταση των αλλαγών της κοινωνίας και των υποτελών τάξεων, και φτάνοντας μέχρι τις επιστημολογικές αλλαγές της δεκαετίας του ’60 και την παγίωση του νεοφιλελευθερισμού (κυρίως στις αρχές του 21ου αιώνα), οι συγγραφείς αυτού του τόμου διερωτώνται για τον σύγχρονο αναρχισμό και τις εξελικτικές του τάσεις, για τον μεταναρχισμό και την πιθανή απουσία της (άλλοτε) κεντρικότητας του συνολικού κοινωνικού ζητήματος. Ζητήματα θεμελιώδη, που παραμένουν ανοιχτά.■

Μαρξισμός και Αναρχισμός - Τζαμπιέτρο «Νίκο» Μπέρτι

«Δεν πρέπει συνεπώς να ξαφνιαζόμαστε που παρά τη διακήρυξη στα λόγια συγκεκριμένων στόχων (όπως η κατάργηση των τάξεων), χρησιμοποιούνται τέτοια μέσα που το αποτέλεσμά τους είναι η δημιουργία νέων τάξεων. Δεν μπορούμε να τασσόμαστε υπέρ της ελευθερίας και της αυτονομίας και να θέλουμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο με την εξουσία και τον συγκεντρωτισμό. Δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι επιδιώκουμε τη διεύρυνση της αυτοσυνείδησης των μαζών και να θέλουμε να τις απελευθερώσουμε καθοδηγώντας τις. Δεν μπορούμε, τέλος, να θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε σαν μέσα την αστυνομία, το κράτος και την ιεραρχία, ενώ επιθυμούμε την εξαφάνιση του κράτους, της κυριαρχίας και της γραφειοκρατίας! Στη μεταφυσική αντίληψη του μαρ- ξισμού και στη μακιαβελική, απηρχαιωμένη του επιστήμη, ο αν- αρχισμός αντιπαραθέτει την υλιστική αντίληψη του οργανικού αγώνα μέσα από τη συνάφεια μέσων-σκοπών. Συνεπώς, για το παγκόσμιο προλεταριάτο, η εναλλακτική απέναντι στη μαρξιστική ουτοπία είναι για μια ακόμη φορά η αναρχική επανάσταση».
 Τζαμπιέτρο «Νίκο» Μπέρτι

ΜΑΥΡΕΣ-ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ 2017



Τρίτη 19 Δεκέμβρη 5:30μμ ΑΣΟΕΕ

3 ΗΜΕΡΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ



Μιλανέζικο Τρίπτυχο - Πάολο Πότσι

Αρχές της δεκαετίας του ’80 και η άμπωτη των κινημάτων του κοινωνικού ανταγωνισμού στην Ιταλία έχει ξεκινήσει. Ο Πάολο Πότσι, στέλεχος της εργατικής αυτονομίας στο Μιλάνο και αναντικατάστατο μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Rosso», γράφει τρεις μητροπολιτικές ιστορίες για το αντάρτικο πόλης στο Μιλάνο, τη στιγμή που αυτό φαίνεται η μόνη επιλογή για μια επαναστατική διαδικασία της οποίας έχει αρχίσει ήδη να διαφαίνεται η ήττα. Απαλλοτριώσεις τραπεζών, μαχητικές αναζητήσεις, εκτελέσεις ταξικών εχθρών, καταδότες και τελικά οι οδυνηρές συζητήσεις μέσα στη φυλακή για το πώς πήγαν τα πράγματα. Το μιλανέζικο τρίπτυχο μοιάζει με μια μικρή μυθιστορία, όμως είναι μια πραγματικότητα που τα ίχνη της ακόμη ταλανίζουν τη γείτονα χώρα. Ο συγγραφέας, συνελήφθη στο πλαίσιο της επίθεσης ενάντια στην εργατική αυτονομία το 1979 και αφού πέρασε κάμποσα χρόνια στα «σωφρονιστικά» ιδρύματα της πατρίδας του, συνέχισε να είναι κοντά στα ανταγωνιστικά κινήματα της Ιταλίας μέχρι τον θάνατο του το 2016. Συγγραφέας του εμβληματικού βιβλίου Εξέγερση, εκδόσεις Derive Approdi, όπου αφηγείται γλαφυρά αυτόνομες διαδρομές τη δεκαετία του ’70.

ΚΑΡΜΠΟΝΙΑ Ήμασταν όλοι κομμουνιστές - Νάνι Μπαλεστρίνι

Στο ανά χείρας αφηγηματικό κείμενο του Νάνι Μπαλεστρίνι, ο συγγραφέας, με τη γνωστή του πλέον και στο ελληνικό κοινό τεχνική, έχει ως πρωταγωνιστή έναν μεταλλωρύχο που δουλεύει στη Σαρδηνία και του οποίου οι αναμνήσεις καταγράφονται κάπου ανάμεσα στο 1973 και το 1974. Είναι μια μορφή που έρχεται από τα κάτω, βγαίνει κυριολεκτικά από το υπέδαφος, κάτι ανάλογο με τον γέρο-τυφλοπόντικα που σκάβει για την επανάσταση όπως έλεγε ο Μαρξ παραφράζοντας τον Άμλετ. Με μια αφήγηση «επική», περιγράφει την πορεία ενός νεαρού ηλεκτρολόγου που από το πολεμικό ναυτικό κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου περνάει στην αντίσταση ενάντια στους ναζιφασίστες, συλλαμβάνεται και οδηγείται στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, γλυτώνει και επιστρέφει στην Ιταλία όπου δουλεύει στο ορυχείο της Καρμπόνια στη Σαρδηνία, οργανώνεται και μάχεται για τα εργατικά δικαιώματα εκεί που ήταν όλοι κομμουνιστές, μεταναστεύει στην Αυστραλία όπου γνωρίζει τον ρατσισμό και τον πλουτισμό εις βάρος των αυτόχθονων και των φτωχών, για να καταλήξει στην ταραγμένη Ρώμη των αρχών της δεκαετίας του ’70, μαχόμενος ενάντια στις εξώσεις και υπέρ των αυτομειώσεων στα κοινωνικά κινήματα εκείνης της εποχής. Ένα μυθιστόρημα ανάλογο με το Τα θέλουμε όλα, σκλη-ρό και τρυφερό ταυτοχρόνως, αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τους λόγους αλλά και τις φιγούρες που έκαναν τη μεταπολεμική Ιταλία ένα από τα πιο σημαντικά εργαστήρια του κοινωνικού ανταγωνισμού. Η έκδοση

Πολιτική Οικολογία - Δημήτρης Ρουσσόπουλος

«Σε μια εποχή που μια τυφλή μηχανή αποκαλούμενη αγορά μετατρέπει το έδαφος σε άμμο, καλύπτει γόνιμη γη με μπετόν, δηλητηριάζει αέρα και νερό, ενώ προκαλεί σαρωτικές αλλαγές στο κλίμα και την ατμόσφαιρα, είμαστε αναγκασμένοι να θέσουμε θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με τη φύση της κοινωνίας μας. Αυτό το βιβλίο είναι μια προσπάθεια αντιμετώπισης της οικολογικής κρίσης, από τη μια πλευρά, και της θλιβερής κρίσης της σύγχρονης κοινωνίας, από την άλλη. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις καταπιεστικές ή κατασταλτικές δομές της κοινωνίας μας, την ιεραρχική και ταξική συγκέντρωση της εξουσίας, όπως και τον συστηματικό εθισμό στην απληστία, καθώς όλα αποτελούν βασικούς παράγοντες της λεγόμενης κοινωνικής και οικολογικής κρίσης…». Δημήτρης Ρουσσόπουλος Ο Δημήτρης Ρουσσόπουλος είναι ιστορική φιγούρα του βορειο-αμερικανικού ελευθεριακού κινήματος, ακτιβιστής, συγγραφέας και επιμελητής πάμπολλων βιβλίων, ιδρυτής το 1969 των εκδόσεων Black Rose Books, με έδρα το Μοντρεάλ του Καναδά, που συνεχίζουν μέχρι σήμερα να βγάζουν εξαιρετικά κινηματικά και θεωρητικά βιβλία, βασικό στέλεχος του περιοδικού «Our Generation» (1961-1992) που γαλούχησε γενιές αγωνιστών και αγωνιστριών, πάντοτε ενεργός στο κίνημα πολιτών της χώρας του υπέρ της δημοτικής αυτοδιεύθυνσης και μέλος του TRISE, του Διεθνικού Ινστιτούτου για την Κοινωνική Οικολογία, ενός δικτύου διανοουμένων/ακτιβιστών που δρα σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης.

Ένα πιάνο στα οδοφράγματα - Marcello Tari

Στον γαλαξία των κοινωνικών και πολιτικών κινημάτων στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, η Αυτονομία κατάφερε να βάλει μαζί τον Μαρξ με την αντιψυχιατρική, την Παρισινή Κομμούνα με την αντικουλτούρα, τον ντανταϊσμό με τον εξεγερτισμό, τον εργατισμό με τον φεμινισμό και πολλά ακόμη περισσότερα. Όμως ήταν κυρίως μέσω της δράσης της που η Αυτονομία αποτέλεσε μια βαθιά ασυνέχεια, τομή και ρήξη με τις πρακτικές του επίσημου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αυτή δεν υπήρξε μια οργάνωση, αλλά μια πολλαπλότητα που ξεκινούσε να οργανώνεται από εκεί που ζούσε, δούλευε ή σπούδαζε κάποιος/α. Στην πραγματικότητα, στην Αυτονομία συνυπήρχαν πολλές ιδιαίτερες αυτονομίες: των εργατών, των φοιτητών, των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των φυλακισμένων, οποιουδήποτε είχε επιλέξει –ξεκινώντας από τις ίδιες του τις αντιφάσεις– τον δρόμο του αγώνα ενάντια στη μισθωτή εργασία και το κράτος, τον δρόμο της αλλαγής της ζωής. Παρότι το κίνημα της δεκαετίας του ’70 ηττήθηκε από τις συνδυασμένες προσπάθειες της κρατικής μηχανής και του κομμουνιστικού κόμματος, η ιστορία της Αυτονομίας είναι αυτή μιας επαναστατικής περιπέτειας της οποίας η σημασία παραμένει και σήμερα άκρως επίκαιρη. Ο Μαρτσέλλο Ταρί είναι ένας «ξυπόλητος ερευνητής», ασχολούμενος κυρίως με την κατανόηση των σύγχρονων κινημάτων του κοινωνικού ανταγωνισμού. Το τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφόρησε την Άνοιξη του 2017 από τις εκδόσεις Derive Approdi είναι το Δεν υπάρχει μια θλιμμένη επανάσταση.

Ο αναρχισμός στην Ελλάδα τον 21ο αιώνα - Παναγιώτης Καλαμαράς

Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν συναντά κανείς τόσα πολλά κοινωνικά κέντρα, συλλογικότητες, έντυπα, εκδόσεις, ιστοσελίδες, ραδιόφωνα που αναφέρονται απευθείας στον αναρχισμό όσο στην Ελλάδα. Επίσης, είναι σίγουρο ότι σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν βλέπει κανείς τόσα πολλά συνθήματα υπογεγραμμένα με το άλφα σε κύκλο όσο σε αυτή τη χώρα των «κακών μαθητών του δυτικού κόσμου». Σε σχέση μάλιστα με το μέγεθος του πληθυσμού, η συμμετοχή των αναρχικών σε διάφορα κοινωνικά δρώμενα αλλά και στα εγχώρια κινήματα του κοινωνικού ανταγωνισμού είναι πράγματι εντυ-πωσιακή. Αυτό το σύντομο δοκίμιο προσπαθεί να κάνει μια πρώτη ανάγνωση ενός πολύ ενδιαφέροντος φαινομένου, που προσελκύει την προσοχή ανθρώπων από πολλές άλλες χώρες. Αυτοοργάνωση-απουσία ιεραρχίας, συναινετική λήψη των αποφάσεων, συμμετοχή στο κίνημα εναντίον της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αντιφασιστικός-αντιναζιστικός αγώνας, έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες, εναντίωση στα σχέδια κράτους και αφεντικών, αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου της βίας, υπεράσπιση του περιβάλλοντος και άλλων μορφών ζωής, αντιεμπορευματική κουλτούρα, αντισεξισμός και κριτική στην πατριαρχία, αλλά και κινηματικές υποδομές σε πολλές, μεγαλύτερες και μικρότερες, πόλεις της Ελλάδας, συνιστούν κάποια από τα κομμάτια του αναρχικού παζλ στην Ελλάδα. Καθώς ο 21ος αιώνας βρίσκεται σε εξέλιξη, σε εξέλιξη βρίσκονται τόσο οι δυνάμεις που επιδιώκουν τη σταθερή αναπαραγωγή του υπάρχοντος όσο και αυτές που δουλεύουν για την ανατροπή του. Μια παρουσίαση των δεύτερων στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό από μια αναρχική οπτική γωνία, νομίζουμε ότι συμβάλλει στην εκτίμηση μιας ανταγωνιστικής συνιστώσας που σπανίως αναφέρεται στο δημόσιο λόγο με το όνομά της, απόδειξη και αυτό της επικινδυνότητάς της για την κυριαρχία.

Η σβάστικα στο γήπεδο - Τζοβάνι Τσερούτι

Οι ιστορίες που παρουσιάζονται σε αυτό το βιβλίο  επιλέχθηκαν από τις πολλές που συνέβησαν στον κόσμο του αθλητισμού γενικότερα και του ποδοσφαίρου ειδικότερα, στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 και του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Επιλέχθηκαν ανάμεσα σε άλλες γιατί οι πρωταγωνιστές τους είναι άνθρωποι που συνέβαλλαν στο να γραφεί η ιστορία του ποδοσφαίρου και οι οποίοι στο απόγειο της καριέρας τους είχαν την τύχη εκατομμυρίων άλλων συνανθρώπων τους, που υπέστησαν τη φρίκη των ναζιφασιστικών καθεστώτων. Δύο Ούγγροι, ο Αρπάντ Βάις και ο Έρνεστ Ερμπστάιν, δημι- ουργοί αντίστοιχα της μεγάλης Μπολώνια τη δεκαετία του ’30 και της μεγάλης Τορίνο της δεκαετίας του ’40, ένας Αυστριακός, ο Ματίας Ζίντελαρ ή ο «Μότσαρτ του ποδοσφαίρου» και μια ομάδα, ο Άγιαξ, και το δίκτυο διάσωσης των Εβραίων και των αντιστασιακών στην υπό ναζιστική κατοχή Ολλανδία, συνθέτουν έναν ιστό ικανότητας, αξιοπρέπειας και ελευθεροφροσύνης, μέσα στις χειμαζόμενες από τη ναζιστική πανούκλα Ευρώπη, εποχή όμως κατά την οποία το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται το πλέον δημοφιλές σπορ που είναι σήμερα. Τις παρουσιάζουμε κι εμείς στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, ελπίζοντας ότι συμβάλουμε έτσι στη διατήρηση της μνήμης ανθρώπων που αντιστάθηκαν κάτω από τις χειρότερες δυνατές συνθήκες, αποδεικνύοντας ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο εφόσον οι άνθρωποι αποφασίσουν να σταθούν στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων που βρέθηκαν.


Ο Τζοβάνι Τσερούτι είναι επιστημονικός διευθυντής του Ιστορικού Ινστιτούτου της Αντίστασης και της Σύγχρονης Κοινωνίας στο Νοβαρέζε και στο Βερμπάνο-Κούζιο-Όσολα «Πιέρο Φορνάρα». Τα τέσσερα κείμενα δημοσιεύτηκαν στην ιστορική ιταλική αναρχική επιθεώρηση «Rivista Anarchica», στα τεύχη 374/377, ανάμεσα στον Οκτώβρη του 2012 και τον Φλεβάρη του 2013.

To τραγούδι των Ωκεανιδών - Γιάννης Μαλλούχος

[…] Η μουσική μονάχα έχει μια θέση στο σύγχρονο κόσμο, ακριβώς γιατί δεν έχει την πρόθεση να πει κάτι συγκεκριμένο, παρά μόνο εκφράζει τη γενική διάθεση, τη μεγάλη επίπονη λαχτάρα, η οποία κυριαρχεί στο παρόν και γι’ αυτό πρέπει να είναι μια μεγάλη τραγική τέχνη. […] Μ. Μπακούνιν Μερικές φορές, το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν κάποια «σημεία επαφής» στην πολιτισμική ιστορία, μπορεί να εντοπιστεί στην ανάδειξη πτυχών των υποκειμένων και του κοινωνικού περιβάλλοντος τους, οι οποίες, στην κυρίαρχη ιστοριογραφία, εμφανίζονται ως δευτερεύουσες ή ακόμη και ως περιστασιακές ή ασήμαντες. Στην περίπτωση του Μπακούνιν, η ιδιότητα του επανα-στάτη και του αναρχικού θεωρητικού, έχει φυσικά επισκιάσει όλες τις υπόλοιπες πλευρές του πολυσχιδούς αυτού ανθρώπου. Γι’ αυτό και ο τίτλος αυτού του βιβλίου, ίσως να παραξένευε κάποιους –ίσως και πολλούς που γνωρίζουν το έργο και το βίο του πατέρα του αναρχισμού– εφόσον η επιμέρους σχέση του με τη μουσική δεν είναι ευρέως γνωστή. Αρκετοί γνωρίζουν, ότι ο Μπακούνιν βρέθηκε στα οδοφράγματα της Δρέσδης το Μάη του 1849 δίπλα στο Ρίχαρντ Βάγκνερ. Μια συνάντηση που βρίσκει θέση σε πολλές βιο- γραφίες του Βάγκνερ ή του Μπακούνιν καθώς και σε αρκετές ιστορίες μουσικής και ιστορικά κείμενα για την εξέγερση. Η σχέση του όμως με τη μουσική και τους μουσικούς ήταν πολύ πιο πλούσια και σίγουρα πιο βαθιά. Αυτή η «μικροϊστορία» των ανθρώπων και των έργων της μουσικής που ήρθαν σε επαφή με το Μπακούνιν, το πάθος του ίδιου για τη μουσική και οι στοχασμοί του πάνω σ’ αυτή, καθώς και οι αμφίδρομες συνέπειες και επιδράσεις που υπήρξαν είναι το θέμα αυτής της μελέτης.

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

ΜΑΥΡΕΣ-ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ 2016

ΜΑΥΡΕΣ-ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ 2016
συνάντηση εκδόσεων ανατρεπτικού περιεχομένου

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 17:00  

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

17:30 Προβολή της ταινίας μικρού μήκους «Η Ιδέα» (1932) με αφορμή την έκδοση του βιβλίου Το πάθος ενός ανθρώπου του Frans Masereel (εκδόσεις d*) 

18:00 Οι ρίζες του αναρχικού κινήματος στον ελλαδικό χώρο 1830-1875 Παρουσίαση της ατζέντας 2017 του Ταμείου Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών Παρουσίαση της ατζέντας 2017 του Ευτοπικού Εργαστηρίου με αρχειακό υλικό εντύπων του α/α χώρου στα 80's 

18:30 ATTICA 45 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ με αφορμή την έκδοση των βιβλίων ΑΤΤΙΚΑ 45 του Τάσου Θεοφίλου (Ασύμμετρη Απειλή) O «mad bomber» Σαμ Μέλβιλ (Δαίμων του Τυπογραφείου) και τη σημερινή κατάσταση και τις απεργίες στις φυλακές των ΗΠΑ Παρεμβάσεις των Τ. Θεοφίλου, συντρόφου από τις ΗΠΑ και Joshua Melville, γιου του δολοφονημένου αγωνιστή της Attica, Sam Melville 

20:00 Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Μαλλούχου ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΙΔΩΝ Ο Μιχαήλ Μπακούνιν και η μουσική (Εκδόσεις για μια Ελευθεριακή Κουλτούρα) Ερμηνεύει στο πιάνο η Μαρία Μυλαράκη με έργα των Reichel, Beethoven και Wagner 

21:00 ΟΓΔΟΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ με αφορμή την έκδοση των βιβλίων Ένα ελευθεριακό πρόταγμα του Ντιέγο Αμπάδ ντε Σαντιγιάν (Στάσει Εκπίπτοντες) Ο αναρχισμός σε κίνηση του Τόμας Ιμπάνιεθ (Ευτοπία) 

διοργάνωση:

κινηματικά εκδοτικά εγχειρήματα